بهار فصل رویش جوانه هاست؛ فصل شکفتن و نو شدن طبیعت ستایش گر. گر چه به هر نفس، ما و جهان نو می شویم و زندگی می یابیم، این نو شدن در بهار بیشتر رخ می نماید و زنده شدن را در آینه بهار، روشن تر می توان دید. فصل بهار، فصل معلمی است؛ چون معلم مثل بهار، منشا خلاقیت، زایندگی و دگرگونی در دل و جان است. با معلم باغ اندیشه ورزی دانش آموزان بارور می شود و شکوفه های دانایی و روشنایی در دل آنها می شکفد. بهار آموزگار درس شکوفایی است. معلم است که با طنین دل نواز چکاوک و گنجشک، رویش یاس و اقاقیا و اطلسی، خرامیدن سبزه ها در باد و نسیم جان بخش بهاری، تولد دوباره، تحول و سر زندگی را به دانش آموزان می آموزد. بیاییم آیین معلمی را از بهار بیاموزیم! همان رسم معلمی که آیین انبیاست. به فرموده امام علی(ع): خداوند، پیش از آن که از جاهلان پیمان بگیرد که بیاموزند، از عالمان پیمان گرفته است که دانسته های خود را به دیگران بیاموزند. معلم، باید به شاگردانش، هم بال پرواز بدهد، هم چراغ بینش، هم پای رفتن، هم چشم دیدن؛ و این کار کمی نیست. پس به گفته شهید مطهری، ستایش گر معلمی هستم که: اندیشیدن را به من بیاموزد، نه اندیشه ها را.... گویند "عبد الرحمن سلمی" به فرزند امام حسین(ع) سوره حمد را آموخت. وقتی کودک در حضور پدر سوره را خواند، حضرت امام حسین(ع) علاوه بر پول نقد و پارچه ای که از راه حق شناسی به معلم داد، دهان آموزگار را از جواهر پر کرد! کسانی از این همه عطا تعجب کردند و در آن باره از حضرت سوال نمودند. امام در جواب فرمود: کجا پاداش مالی من، با عطای آموزش این معلم برابری می کند؟! تعلیم سوره حمد از عطای مالی من ارزنده تر است. منبع: مستدرک الوسایل- محدث نوری
در این کلاس کوچک
تو بر سیاه تخته، سپید می نویسی
شکوفه می تکانی، امید می نویسی
دراین کلاس کوچک که پنجره ندارد
دریچه می گشایی، جدید می نویسی
تو با اشاره خود، چه راحت و صمیمی
برای قفل ذهنم، کلید می نویسی
چه نور دل فروزی، نوشته تو دارد
مگر برای خورشید، رسید می نویسی
همیشه دوستی را به حال می کشانی
همیشه دشمنی را بعید می نویسی
تو در حلول پاییز، بهار می سرایی
به روی سینه برف، نوید می نویسی
تو عاشق خدایی،که از ریا جدایی
و بر سیاه تخته، سپید می نویسی
شهین محمدی - معلم
منبع: رشد معلم - اردیبهشت۸۴
مطلب خواندنی زیر به طور مستقیم از وبلاگ فرهنگی خوش ذوق انوری ثانی تقدیم شما می شود! برای مطالعه خاطرات زیبایشان اینجا را کلیک نمایید.
به خواهرم میگم: فردا بیکارم ، مراقبت هم ندارم ، باهات بیام مدرسه تون؟؟
میگه: فردا ، همسر خانم ... که دکتره ، میاد مدرسه تا بچه ها رو معاینه کنه ، بگذار یک روز دیگه.
میگم ، من که با برنامه مدرسه شما کاری ندارم ، بیکارم خب ، بذار بیام.
و اینطوری بود که به مدرسه اش رفتم.
.................
آقای دکتر تو دفتر مدرسه نشست و منتظر شد تا بچه های مریض رو ویزیت کنه، معاون مدرسه به همه کلاسها سر زد و به بچه ها اعلام کرد که هرکسی که ناخوش احواله بیاد تا معاینه بشه، وقتی همهء بچه ها جمع شدن ، آمارشون به بیست و سه می رسید . قرار شد اول بچه های پیش دبستانی معاینه شن و آخرین اونها بچه های پایه پنجم باشن، خواهرم بهشون تذکر میده : بچه ها سلام یادتون نره . ...
.................
اولین شاگردی که ویزیت شد تقریباً پنج سالش بود ، به آقای دکتر گفت: آقای دکتر من یک هفته است که اینطوری مریضم ( یک سری علائم بیماریش رو اسم برد) ، آقای دکتر که خیلی دقیق داشت گوش میداد گفت: خب ، حالا بگو یک هفته یعنی چند روز؟؟ چند روزه که اینطوری؟
شاگرده جواب داد: یک هفته یعنی پنج روز.
آقای دکتر گفت : نه ، یک هفته چند روزه؟؟
شاگرده هم با حالت سوالی پرسید: یک روز؟؟
دکتر: نه ، نشد ، یک هفته ، یک هفته ( هفتش رو عمداً کش داد و محکم تر بیان کرد)؟؟
شاگرده: دو روز؟؟
دکتر با سر جواب منفی داد و دوباره سوالش رو تکرار کرد ، دانش آموزه جواب داد: چهار روز؟؟
من کم کم داشت خنده ام میگرفت، به خواهر م نگاه کردم ، خیلی آرام داشت می خندید.
این لحظه زنگ خورد و معلم های مدرسه هم به جمع ناظرین اضافه شدن .
شاگرد بعدی که برای ویزیت اومد ، شیطنت آقای دکتر گل کرد ، وقتی داشت براش نسخه می نوشت بهش گفت: پسرم ، چهار راه چند راه داره؟؟؟
شاگرده خیلی تند جواب داد: دو راه .
آقای دکتر گفت نه ، چهار راه چند راه داره؟ ( دوباره چهارش رو محکم و تشدید دار بیان کرد ).
شاگرده گفت یک راه؟؟ ... سه راه؟؟؟ ...... ( خلاصه هر عددی رو اسم میاورد به جز چهار رو !!)
دانش آموز سوم که اومد تو ، آقای دکتر در حال معاینه بهش گفت: خــــب بگو ببینم ، پنجه چند تا انگشت داره!!؟؟؟
پسره فوری گفت: هفت تا؟؟
آقای دکتر دستش رو بهش نشون داد و گفت نه ، پنجه ، پنـــــــــجه چند تا انگشت داره؟؟
شاگرده گفت : شش تا.
( من همچنان لبخند می زدم و آرام می خندیدم، خواهرم رو نگاه کردم دیدم نه تنها لبخند نمی زنه ، که داره قُلب قُلب حرص می خوره!!)
خلاصــــــه، شاگردها همینطور داخل می شدن و آقای دکتر ازشون می پرسید که: ماه چند روز داره؟؟ سال چند ماه داره؟؟ سال چند فصل داره؟؟ سال چند روز داره؟ و... و ...
و در بین این بیست و سه دانش آموز ، فقط یکیشون به سوال درست جواب داد که: سال 365 روز داره . ... ... ...
کار ویزیت کردن آقای دکتر که تموم شد ، رفت .
زنگ تفریح دوم که شد ، معلم ها به دفتر اومدن ، معلم پایهء دوم ، خانم .... ، رو به خواهرم کرد و گفت : خانم انوری ، آقای دکتر خودش مشکل داشت ، نــــه؟؟!! ( در حین گفتن این جملات با دستش به سرش هم اشاره کرد ، به این معنا که آقای دکتر از مخ تعطیل بود!)
خواهرم می پرسه: چرا؟؟
میگه: آخه هر سوالی رو چند بار می پرسید ، مثل اینکه گوشش مشکل داشت ، نه؟؟ خیلی هم با تشدید صحبت می کرد !!!!
من که داشتم از تعجب شاخ در میاوردم ، به خواهرم نگاه کردم ، به نظر میومد که غم شاگردهاش از یادش رفته بود ، احساس میکردم غم ندانستن معلم هاش در چهره اش نمایان شده بود ... ... .
منبع: وبلاگ خاطرات من و همکارام
در مجالي که برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم
که در آن همواره اول صبح
به زباني ساده
مهر تدريس کنند
و بگويند خدا
خالق زيبايي
و سراينده ي عشق
آفريننده ماست
مهربانيست که ما را به نکويي
دانايي
زيبايي
و به خود مي خواند
جنتي دارد نزديک ، زيبا و بزرگ
دوزخي دارد – به گمانم -
کوچک و بعيد
در پي سودايي ست
که ببخشد ما را
و بفهماندمان
ترس ما بيرون از دايره رحمت اوست
در مجالي که برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم
که خرد را با عشق
علم را با احساس
و رياضي را با شعر
دين را با عرفان
همه را با تشويق تدريس کنند
لاي انگشت کسي
قلمي نگذارند
و نخوانند کسي را حيوان
و نگويند کسي را کودن
و معلم هر روز
روح را حاضر و غايب بکند
و به جز از ايمانش
هيچ کس چيزي را حفظ نبايد بکند
مغز ها پر نشود چون انبار
قلب خالي نشود از احساس
درس هايي بدهند
که به جاي مغز ، دل ها را تسخير کند
از کتاب تاريخ
جنگ را بردارند
در کلاس انشا
هر کسي حرف دلش را بزند
غير ممکن را از خاطره ها محو کنند
تا ، کسي بعد از اين
باز همواره نگويد:"هرگز"
و به آساني هم رنگ جماعت نشود
زنگ نقاشي تکرار شود
رنگ را در پاييز تعليم دهند
قطره را در باران
موج را در ساحل
زندگي را در رفتن و برگشتن از قله کوه
و عبادت را در خلقت خلق
کار را در کندو
و طبيعت را در جنگل و دشت
مشق شب اين باشد
که شبي چندين بار
همه تکرار کنيم :
عدل
آزادي
قانون
شادي...
امتحاني بشود
که بسنجد ما را
تا بفهمند چقدر
عاشق و آگه و آدم شده ايم
در مجالي که برايم باقيست
باز همراه شما مدرسه اي مي سازيم
که در آن آخر وقت
به زباني ساده
شعر تدريس کنند
و بگويند که تا فردا صبح
خالق عشق نگهدار شما
(شادروان مجتبي کاشاني)
وارد کلاس شدم .بیش ازچهل بچه ی قد ونیم قد ازسروکول هم بالا می رفتند . تازه کاربودم و بی تجربه. فصل اول کتاب حرفه وفن "بهداشت و کمک های اولیه" نام داشت. غرق تدریس شدم. ماکتی و مسواکی وپوستری........
ادامه مطلب
ادامه مطلب
